اصلاح روش های تدریس در مقطع ابتدایی بر مبنای آموزه های دوران جنگ و بحران

دوران های جنگ و بحران های اجتماعی-سیاسی، تاثیرات عمیق و ماندگاری بر ساختار روانی و آموزشی کودکان در سن رشد (مقطع ابتدایی) می گذارند. روش های سنتی تدریس که عمدتا بر پایه انتقال صرف دانش و انضباط خشک استوارند، در مواجهه با دانش آموزانی که آثار تروما، اضطراب و بی ثباتی محیطی را تجربه کرده اند، کارایی لازم را ندارند. این پژوهش با هدف بازنگری و اصلاح روش های تدریس ابتدایی با استناد به آموزه های حاصل از دوران جنگ و بحران انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که ادغام «رویکرد های روان شناختی-تربیتی» با «روش های فعال یادگیری»، استفاده از «آموزش مبتنی بر بازی» برای ترمیم آسیب های روانی، و تاکید بر «یادگیری مشارکتی» برای تقویت همبستگی اجتماعی، از ضروری ترین اصلاحات است. مقاله حاضر با بررسی ادبیات نظری و تجربی، مدلی چندبعدی را پیشنهاد می دهد که در آن معلم نه تنها به عنوان انتقال دهنده دانش، بلکه به عنوان تسهیل گر امنیتی و حامی عاطفی نقش آفرینی می کند. نتیجه نهایی حاکی از آن است که بدون توجه به ابعاد عاطفی و شناختی ناشی از بحران، اصلاحات ساختاری در روش های تدریس بی فایده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ، مقطع ابتدایی ، آموزش در زمان جنگ ، ترومای کودک ، یادگیری معنادار