کاربرد شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی در ارتقای تنظیم هیجان و کاهش همجوشی شناختی در دانش آموزان دختر

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر تنظیم هیجان سازگارانه و ناسازگارانه و همجوشی شناختی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول بود. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول ناحیه ۱ شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ تشکیل دادند. از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای مداخله شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی دریافت کرد، در حالی که گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۶) و پرسشنامه همجوشی شناختی گیلاندرز و همکاران (۲۰۱۴) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد که شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی موجب افزایش معنادار تنظیم هیجان سازگارانه (F=۱۲.۵۹,β=۰.۲۵۴,p<۰.۰۱)، کاهش معنادار تنظیم هیجان ناسازگارانه (F=۹.۰۷,β=۰.۱۹۷,p<۰.۰۱)و کاهش معنادار همجوشی شناختی (F=۵.۰۴۵,β= ۰.۱۲,p<۰.۰۱)شد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که این مداخله رویکردی موثر برای بهبود کارکرد هیجانی و شناختی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول است.

کلیدواژه ها:

شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی ، تنظیم هیجان ، همجوشی شناختی ، دانش آموزان دختر ، دوره متوسطه اول