اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر احساس تنهایی در زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر احساس تنهایی در زوجین دارای تعارض زناشویی بود. این پژوهش از نوع کاربردی و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره «شمیم مهر» و «راه نو» شهر کاشان در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنان، ۳۰ زوج واجد شرایط به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ زوج) و کنترل (۱۵ زوج) جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی را در قالب ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه احساس تنهایی UCLA بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در میزان احساس تنهایی وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین اندازه اثر به دست آمده نشان داد که ایماگوتراپی تاثیر قابل توجهی بر کاهش احساس تنهایی در زوجین داشته است (η²=۰.۶۳۲). در مجموع، یافته ها نشان می دهد که زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی می تواند به عنوان رویکردی موثر در کاهش احساس تنهایی و بهبود کیفیت روابط عاطفی در زوجین دارای تعارض زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی ، احساس تنهای ، تعارض زناشویی