اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر ناگویی هیجان در زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر ناگویی هیجان در زوجین دارای تعارض زناشویی بود. پژوهش از نوع کاربردی و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر کاشان در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنان، ۳۰ زوج واجد شرایط به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ زوج) و کنترل (۱۵ زوج) جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی را در قالب ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-۲۰) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه آزمایش و کنترل در میزان ناگویی هیجان تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین اندازه اثر به دست آمده نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی تاثیر قابل توجهی بر کاهش ناگویی هیجان در زوجین دارای تعارض زناشویی داشته است. در مجموع، یافته ها حاکی از آن است که زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود تعاملات هیجانی و کاهش مشکلات عاطفی زوجین دارای تعارض زناشویی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی ، ناگویی هیجان ، تعارض زناشویی