اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر حساسیت به طرد در زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی بر حساسیت به طرد در زوجین دارای تعارض زناشویی بود. پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره «شمیم مهر» و «راه نو» شهر کاشان در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۴ بود. از میان آنان، ۳۰ زوج واجد شرایط به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ زوج) و کنترل (۱۵ زوج) جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی را در قالب ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش مقیاس حساسیت به طرد داونی و فلدمن بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در میزان حساسیت به طرد وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین اندازه اثر به دست آمده نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی تاثیر قابل توجهی بر کاهش حساسیت به طرد در زوجین دارای تعارض زناشویی داشته است (η²=۰.۷۲۷). در مجموع، یافته ها حاکی از آن است که ایماگوتراپی می تواند به عنوان رویکردی موثر در کاهش حساسیت به طرد و بهبود روابط هیجانی زوجین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی مبتنی بر ایماگوتراپی ، حساسیت به طرد ، تعارض زناشویی.