اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت به خود بر اضطراب اجتماعی و خودکارآمدی دانش آموزان دوره دوم متوسطه غرب تهران

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت به خود بر کاهش اضطراب اجتماعی و بهبود خودکارآمدی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم غرب تهران بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. نمونه پژوهش شامل ۴۰ دانش آموز بود که به صورت برابر در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی بر شفقت به خود را طی چند جلسه دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت به خود موجب کاهش معنادار اضطراب اجتماعی و افزایش معنادار خودکارآمدی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. اندازه اثر نیز نشان دهنده تاثیر قوی مداخله بر هر دو متغیر بود. یافته های پژوهش نشان می دهد که درمان مبتنی بر شفقت به خود می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، اضطراب اجتماعی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ، درمان مبتنی بر شفقت