پیش بینی استرس شغلی بر اساس ویژگی های شخصیتی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در پرستاران شهر تهران

این پژوهش با هدف پیش بینی استرس شغلی بر اساس ویژگی های شخصیتی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در پرستاران شهر تهران انجام شد. روش تحقیق توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۴۰۰ پرستار بیمارستان آتیه تهران (سال ۱۴۰۴) و حجم نمونه با فرمول کلاین ۲۱۰ نفر تعیین شد که به صورت در دسترس انتخاب شدند. تحلیل داده ها در سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و معادلات ساختاری بود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه نئو (شخصیت)، خودکارآمدی شرر و استرس شغلی الیوت بود. نتایج نشان داد: روان رنجوری (β=۰.۵۰۶) و گشودگی (β=۰.۳۳۶) با استرس شغلی رابطه مثبت دارند. برون گرایی (β=-۰.۱۶۷)، توافق پذیری (β=-۰.۲۴۷) و وظیفه شناسی (غیرمعنادار) با استرس شغلی رابطه منفی داشتند. ویژگی های شخصیتی ۷۲٪ از واریانس استرس شغلی را تبیین کردند. بین خودکارآمدی و استرس شغلی رابطه منفی معنادار وجود داشت (r = -۰.۵۷). ویژگی های شخصیتی مثبت با خودکارآمدی رابطه مستقیم و روان رنجوری با آن رابطه معکوس داشت. نتایج SEM نشان داد خودکارآمدی نقش واسطه ای جزئی میان ویژگی های شخصیتی و استرس شغلی ایفا می کند. شاخص های برازش (CFI=۰.۹۴، RMSEA=۰.۰۵۷) نشان دهنده مدل مناسب بودند. در نتیجه، ویژگی های شخصیتی می توانند استرس شغلی پرستاران را پیش بینی کنند و ارتقای خودکارآمدی می تواند به کاهش استرس و بهبود سلامت روان پرستاران کمک کند.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، ویژگی های شخصیتی ، خودکارآمدی ، پرستاران