افزایش پیشرفت تحصیلی و مهارت های ارتباطی در دانش اموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین پیشرفت تحصیلی و مهارت های ارتباطی در دانش آموزان دوره ابتدایی و شناسایی عوامل موثر بر این رابطه، انجام شد. رویکرد پژوهش حاضر، توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی در سراسر کشور را شامل می شد. نمونه گیری از طریق روش طبقه ای تصادفی با انتساب نسبی صورت گرفت. ابزارهای گردآوری داده ها شامل کارنامه های تحصیلی، پرسشنامه های استاندارد سنجش مهارت های ارتباطی، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با دانش آموزان، معلمان و والدین، و در صورت امکان، مشاهده رفتار دانش آموزان بود. تحلیل داده ها نشان دهنده وجود یک رابطه مثبت و معنادار بین سطح پیشرفت تحصیلی و میزان برخورداری از مهارت های ارتباطی قوی بود.یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزانی که در برقراری ارتباط موثر با دیگران موفق ترند، معمولا در جنبه های تحصیلی نیز عملکرد بهتری دارند. همچنین، عواملی نظیر کیفیت تعاملات خانوادگی، محیط کلاس درس، و هوش هیجانی به عنوان پیش بینی کننده های مهم هر دو مولفه شناسایی شدند. نتایج این پژوهش بر ضرورت طراحی مداخلات آموزشی یکپارچه که به طور همزمان به تقویت پیشرفت تحصیلی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان ابتدایی می پردازد، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ابتدایی ، رابطه همبستگی ، عوامل موثر ، آموزش و پرورش