استفاده از قصه گویی دیجیتال در تقویت خلاقیت و بیان نوشتاری دانش آموزان

تحولات فناوری اطلاعات و ارتباطات در دهه های اخیر، شیوه های یاددهی یادگیری را دستخوش تغییرات اساسی کرده است. یکی از رویکردهای نوین آموزشی که توانسته است زمینه تعامل فعال یادگیرندگان را فراهم سازد، قصه گویی دیجیتال است. قصه گویی دیجیتال با تلفیق عناصر سنتی داستان پردازی و ابزارهای فناورانه، فرصت مناسبی برای پرورش مهارت های شناختی، عاطفی و زبانی دانش آموزان فراهم می آورد. پژوهش های انجام شده نشان داده اند که استفاده از داستان های دیجیتال موجب افزایش انگیزه یادگیری، توسعه تفکر خلاق، بهبود مهارت های ارتباطی و ارتقای توانایی های نوشتاری دانش آموزان می شود (نصراللهی و رحیمی، ۱۴۰۰). در این رویکرد، دانش آموزان ضمن تولید و بازآفرینی داستان ها، درگیر فرایندهای تحلیل، تخیل، سازمان دهی ایده ها و نگارش خلاق می شوند که این امر به رشد توانایی های نوشتاری آنان کمک شایانی می کند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش قصه گویی دیجیتال در تقویت خلاقیت و بیان نوشتاری دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد، منابع علمی و پژوهش های مرتبط داخلی است. یافته ها نشان می دهد که قصه گویی دیجیتال از طریق ایجاد محیط یادگیری تعاملی، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت تخیل، گسترش دامنه واژگان و ارتقای مهارت های سازمان دهی متن، می تواند نقش موثری در بهبود کیفیت نوشتار و رشد خلاقیت دانش آموزان ایفا کند. همچنین بهره گیری از این روش موجب افزایش اعتمادبه نفس، انگیزش درونی و علاقه دانش آموزان به فعالیت های نوشتاری می شود. بر این اساس، استفاده هدفمند از قصه گویی دیجیتال در برنامه های آموزشی مدارس می تواند به عنوان راهبردی موثر در توسعه مهارت های قرن بیست ویکم مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

قصه گویی دیجیتال ، خلاقیت ، بیان نوشتاری ، دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، یادگیری فعال