ارتباط بین اختلال در عملکرد اجرایی (Executive Functions) و پیش بینی موفقیت تحصیلی در کودکان ADHD

این پژوهش با هدف بررسی نقش حیاتی والدین در فرآیند یادگیری خودگردان دانش آموزان انجام شد. یادگیری خودگردان به عنوان مهارتی کلیدی در قرن بیست و یکم، مستلزم توانایی دانش آموز در برنامه ریزی، هدایت، نظارت و ارزیابی فرایند یادگیری خویش است. این پژوهش با اتخاذ رویکرد توصیفی-همبستگی، به بررسی رابطه میان مولفه های حمایت و مشارکت والدین (شامل حمایت تحصیلی، نظارت، ایجاد محیط مناسب مطالعه، انگیزش و سبک های فرزندپروری) و یادگیری خودگردان دانش آموزان دوره متوسطه پرداخت. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بود و داده ها از طریق تحلیل های آماری توصیفی (فراوانی، میانگین، انحراف معیار) و استنباطی (همبستگی پیرسون و رگرسیون) تجزیه و تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین حمایت تحصیلی والدین و یادگیری خودگردان دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، مولفه هایی نظیر حمایت تحصیلی آگاهانه و سبک فرزندپروری مقتدرانه، نقش پررنگ تری در پیش بینی یادگیری خودگردان ایفا می کنند. نتایج بیانگر آن است که والدین از طریق ایجاد محیط حمایتی، تشویق استقلال و هدایت آگاهانه می توانند به طور قابل توجهی به تقویت مهارت های یادگیری خودگردان در فرزندان خود کمک کنند. بر اساس یافته ها، پیشنهاداتی در جهت آموزش والدین، تقویت تعامل خانه و مدرسه و ارتقای مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودگردان ، والدین ، حمایت تحصیلی ، سبک های فرزندپروری ، خودتنظیمی ، دانش آموز ، انگیزش تحصیلی