نقش یادگیری مبتنی بر روایت های واقعی دانش آموز

یادگیری مبتنی بر روایت های واقعی دانش آموز رویکردی نوین در آموزش و پرورش است که از قدرت داستان سرایی برای تسهیل یادگیری عمیق، ماندگار و معنادار استفاده می کند. این مقاله با رویکرد تحلیلی-مروری به بررسی مبانی نظری، سازوکارهای شناختی، کاربردهای عملی و شواهد تجربی مرتبط با نقش روایت های واقعی در فرآیند یادگیری دانش آموزان می پردازد. یافته های حاصل از بررسی نظام مند پژوهش های انجام شده نشان می دهد که روایت های واقعی به دلیل ساختار علی-زمانی خود، باعث افزایش درگیری شناختی، بهبود بازآوری اطلاعات و تسهیل انتقال مفاهیم به حافظه بلندمدت می شوند (Dahlstrom, ۲۰۱۴). همچنین این رویکرد از طریق ایجاد ارتباط عاطفی با محتوای آموزشی، انگیزه یادگیری را افزایش داده و به رشد هویت شخصی و مهارت های تفکر انتقادی در دانش آموزان کمک می کند (Bruner, ۱۹۸۵; Edberg, ۲۰۲۰). بر اساس یافته های فراتحلیل های اخیر، مداخلات روایی تاثیر متوسط تا بزرگی بر پیامدهای یادگیری دارند و این تاثیر در سطوح مختلف تحصیلی و حوزه های درسی گوناگون از جمله علوم، ریاضیات و زبان اثبات شده است (Soares et al., ۲۰۲۳; Abdolmanafi-Rokni, ۲۰۱۵). با این حال، استفاده موثر از روایت های واقعی در کلاس درس مستلزم رعایت اصول طراحی آموزشی، انتخاب داستان های متناسب با سطح شناختی دانش آموزان و ایجاد تعادل میان ساختار داستانی و محتوای آموزشی است. مقاله حاضر ضمن مرور نظام مند پیشینه تحقیق، چالش ها و فرصت های پیش روی این رویکرد را تحلیل کرده و در پایان توصیه های عملی برای معلمان و طراحان آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر روایت ، داستان سرایی آموزشی ، روایت های واقعی