تحلیل حقوقی قراردادهای هوشمند و چالش های آن در نظام حقوقی ایران

قراردادهای هوشمند، در سال های اخیر به یکی از مهم ترین پدیده های حقوقی تبدیل شده اند. مسئله ی اصلی در مواجهه با این پدیده در نظام حقوقی ایران، نه صرفا نوظهور بودن فناوری، بلکه چگونگی تطبیق مفاهیم بنیادین حقوق قراردادها مانند قصد و رضا، اهلیت، مشروعیت جهت و موضوع، قابلیت استناد و اثبات، تفسیر اراده ی مشترک و ضمانت اجرای تعهد با ساختاری است که بخشی از مفاد آن به زبان برنامه نویسی بیان و بدون مداخله ی انسانی اجرا می شود. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر قواعد عمومی قراردادها، مقررات تجارت الکترونیکی و اصول مسئولیت مدنی، جایگاه حقوقی قراردادهای هوشمند را تبیین و مهم ترین چالش های آن را در سه بخش چالش های اثباتی و اجرایی، چالش های ماهوی، چالش های احراز هویت، بحث صلاحیت قضایی و ضمانت اجرا و حریم خصوصی، مورد بررسی قرار داده است. یافته های پژوهش نشان می دهد قرارداد هوشمند به عنوان قالب، قابلیت انطباق با حقوق ایران را دارد، اما تحقق امنیت حقوقی در این حوزه مستلزم تنظیم گری مبتنی بر ریسک، استانداردسازی قراردادها، تقویت زیرساخت های کارشناسی و پذیرش ادله ی فنی در محاکم و ارائه ی چارچوب های شفاف برای طبقه بندی رمزدارایی ها و مسئولیت ارائه دهندگان خدمات است.

کلیدواژه ها:

قرارداد هوشمند ، حقوق قراردادها ، مسئولیت مدنی ، حقوق ایران.