بررسی تطبیقی شرایط درخواست طلاق از طرف زن در حقوق افغانستان و ایران

خانواده بعنوان مهم ترین رکن جامعه نقش کلیدی در سرنوشت جامعه انسانی دارد. جوامع سالم و پربار حکایت از خانواده های سالم دارد. روابط خانوادگی باید براساس تعهدات ایمانی، عشق، وفا، خودگذری و احترام متقابل به علائق همدیگر بنا شود. اما گاهی بنابر دلایلی مختلف، بی اعتمادی، خشونت و اختلافات شدید خانوادگی جاگزین ارزشهای مقدس خانواده می شود و بنای زندگی مشترک و خانواده را سست می کند و در معرض از هم پاشیدگی قرار می دهد و افراد در چنین خانواده ای دچار آسیب های جسمی و روحی می شوند، در این میان زنان با توجه به ویژگی های جسمی و روحی زنانه و محدودیت های اجتماعی و مذهبی که نسبت به آنها وجود دارد؛ بیشتر آسیب پذیر هستند و با تاسف در بیشتر موارد ناگزیر به تحمل شرایط ناگوار و ادامه زندگی مشترک توام با محرومیت می شوند. از آنجایی که مطابق احکام اولیه اسلام اختیار طلاق با مرد است و هرگاه بخواهد می تواند همسرش را طلاق بدهد، اما این حق تا زمانی در انحصار مرد است که از همسرش بخوبی نگهداری کند و کرامت انسانی او را حفظ کند. در صورتی که مرد نتواند و یا نخواهد از همسرش بطور شایسته نگهداری کند و هم چنین نخواهد او را طلاق بدهد، حق اختیار در طلاق از او سلب گشته و براساس قاعده لاحرج، زن می تواند جهت رفع حرج و مشقت از خود به حاکم شرع مراجعه نموده و در خواست طلاق بدهندبا توجه به اهمیت مسئله، این مقاله به بررسی تطبیقی شرایط درخواست طلاق از طرف زن در حقوق افغانستان و ایران پرداخته و با شناسایی وجوه اشتراک و افتراق قوانین دو کشور بدنبال تسهیل راه های برون رفت زنان از چالش ها و مشقت های طاقت فرسا در زندگی مشترک است.

کلیدواژه ها:

شرایط ، طلاق ، زن ، حقوق افغانستان ، حقوق ایران.