آموزش امید به عنوان یک مهارت در نظام تعلیم و تربیت

مسئله اصلی پژوهش حاضر، فقدان رویکرد مهارت محور به مقوله امید در برنامه های درسی نظام تعلیم و تربیت ایران است. هدف این مطالعه، تبیین چگونگی آموزش امید به عنوان یک مهارت اکتسابی و نه صرفا یک ویژگی شخصیتی ذاتی در مدارس است. روش پژوهش به صورت مرور کتابخانه ای و تحلیل محتوای اسناد بالادستی و مقالات علمی-پژوهشی داخلی انجام شد. یافته ها نشان داد که امید بر اساس نظریه اسنایدر دارای سه مولفه تفکر هدفمند، تفکر مسیر و عاملیت است که هر سه مولفه به طور مستقیم قابل آموزش و تقویت هستند. نتایج حاکی از آن است که ادغام راهبردهای آموزش امید، مانند داستان درمانی، الگوسازی معلم و پروژه های هدف محور در دروس مختلف، منجر به افزایش تاب آوری تحصیلی، کاهش رفتارهای پرخطر و بهبود عملکرد کلی دانش آموزان می شود. در نهایت، نتیجه گرفته شد که نظام تعلیم و تربیت باید امید را به عنوان یک سرفصل مهارتی الزامی در کنار سواد خواندن و نوشتن قرار دهد تا نسلی عامل و آینده نگر تربیت شود.واژگان کلیدی: امید، نظام تعلیم و تربیت، مهارت آموزی، تاب آوری تحصیلی، روان شناسی مثبت گرا