نقش «شوخ طبعی تربیتی معلم» در ماندگاری یادگیری

یادگیری پایدار و ماندگار یکی از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی است و دستیابی به آن نیازمند به کارگیری روش های تدریس موثر و ایجاد محیط یادگیری انگیزشی در کلاس درس است. یکی از عوامل کمتر مورد توجه اما موثر در فرایند یاددهی یادگیری، شوخ طبعی تربیتی معلم است که می تواند با ایجاد فضای مثبت عاطفی، توجه و مشارکت دانش آموزان را افزایش دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شوخ طبعی تربیتی معلم در افزایش ماندگاری یادگیری در دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و تحلیل منابع علمی مرتبط با حوزه تعلیم و تربیت، روان شناسی تربیتی و روش های تدریس است. در این پژوهش تلاش شده است با بررسی نظریه های یادگیری و مطالعات مرتبط، تاثیر به کارگیری شوخ طبعی مناسب در کلاس درس بر افزایش انگیزه، کاهش اضطراب آموزشی و تقویت تعامل معلم و دانش آموز تحلیل شود. یافته ها نشان می دهد که استفاده هدفمند و متعادل از شوخ طبعی می تواند موجب افزایش توجه، درگیری ذهنی و در نتیجه تثبیت بهتر مطالب در حافظه بلندمدت دانش آموزان شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که شوخ طبعی تربیتی، در صورت استفاده آگاهانه و متناسب با اهداف آموزشی، می تواند به عنوان ابزاری موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و افزایش ماندگاری آن در فرایند آموزش مورد استفاده قرار گیرد.واژگان کلیدی: شوخ طبعی تربیتی، ماندگاری یادگیری، تعامل معلم و دانش آموز، انگیزش تحصیلی، روش های تدریس