گذار از آموزش های انتزاعی به مداخلات شناختی مبتنی بر عملکرد: ضرورتی برای ارتقای تاب آوری اجتماعی نوجوانان

امروزه نوجوانان در مواجهه با طیف گسترده ای از چالش های شناختی، هیجانی و اخلاقی قرار دارند؛ چالش هایی که از جمله آن ها می توان به کاهش ظرفیت بازداری پاسخ، ضعف در نظریه ذهن و عادی سازی رفتارهای تکانشی اشاره کرد. پژوهش های اخیر نشان می دهد که مداخلات آموزشی سنتی، به دلیل ماهیت انتقال یک سویه دانش و اتکای بیش از حد به آموزش صریح، تاثیر محدودی بر ایجاد تغییرات پایدار رفتاری دارند. مقاله حاضر با تبیین شکاف میان «دانستن اخلاقی» و «عملکرد اخلاقی»، بر ضرورت طراحی پلتفرم های تعاملی مبتنی بر علوم شناختی تاکید می کند؛ پلتفرم هایی که بدون آموزش مستقیم، قادر به بازآموزی مدارهای عصبی مرتبط با تصمیم گیری، خودتنظیمی و کنترل تکانه باشند. این پژوهش با روش مروری تحلیلی و با اتکا بر ادبیات علوم شناختی، روان شناسی تربیتی و علوم اعصاب اجتماعی، نشان می دهد که رویکردهای مبتنی بر «درگیری شناختی پنهان» (Implicit Cognitive Engagement) در مقایسه با شیوه های آموزشی سنتی، اثربخشی بیشتری در کاهش رفتارهای تکانشی، افزایش ظرفیت تاخیر در ارضای نیاز و ارتقای تاب آوری اجتماعی نوجوانان دارند. در پایان نیز چارچوبی مفهومی برای طراحی مداخلات نسل جدید ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

علوم شناختی ، بازداری پاسخ ، نظریه ذهن ، مداخلات پنهان ، تاب آوری اجتماعی ،