نقش داستان گویی در آموزش تاریخ به دانش آموزان ابتدایی: یک مطالعه مروری و تحلیلی

تاریخ به عنوان یکی از ارکان اصلی علوم انسانی، نقش بنیادینی در شکل گیری هویت، فرهنگ و تفکر انتقادی نسل آینده دارد؛ با این حال، آموزش این درس به دانش آموزان دوره ابتدایی همواره با چالش هایی نظیر ماهیت انتزاعی، تمرکز بر حفظیات و فقدان جذابیت روبه رو بوده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی عمیق نقش و تاثیر روش داستان گویی در آموزش تاریخ به دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی بوده و گردآوری داده ها با استفاده از رویکرد مروری-کتابخانه ای و تحلیل نظام مند متون و مقالات معتبر علمی صورت پذیرفته است. یافته های کلیدی نشان می دهد که داستان گویی، فراتر از یک ابزار سرگرمی، یک راهبرد آموزشی قدرتمند است که با فعال سازی ظرفیت های شناختی و هیجانی، یادگیری تاریخ را معنادار می سازد. این روش با ایجاد پیوند عاطفی، پرورش همذات پنداری تاریخی، و تبدیل مفاهیم انتزاعی به تجربیات ملموس انسانی، موجب افزایش چشمگیر انگیزه تحصیلی، درگیری فعال دانش آموزان و تقویت تفکر انتقادی می گردد. همچنین، داستان گویی با بهره گیری از ساختار روایی (شخصیت، زمان، مکان و گره افکنی)، اطلاعات تاریخی را در حافظه بلندمدت تثبیت می کند. در نتیجه، جایگزینی یا تلفیق روش های سنتی معلم محور با رویکرد پویای داستان گویی، امری ضروری است که می تواند کلاس تاریخ را به فضایی زنده برای درک علل و پیامدهای رویدادهای گذشته تبدیل نماید و کودکان را برای فهم بهتر جهان معاصر آماده سازد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، آموزش تاریخ ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری معنادار ، روش تدریس