تحلیل الگوهای تعاملی در کلاس های درس راهبرد هایی برای تعمیق یادگیری دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش، واکاوی الگوهای تعاملی حاکم بر فضای کلاس های درس و تبیین راهبردهایی جهت ارتقای عمق یادگیری دانش آموزان است. در این راستا، پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای اسنادی و مشاهده مستقیم در محیط های آموزشی صورت پذیرفته است تا پیچیدگی های تعامل معلم و شاگرد را بازنمایی کند. روند اجرای پژوهش شامل جمع آوری داده ها از طریق مشاهده الگوهای گفتاری، تحلیل بازخوردهای کلاسی و بررسی نحوه مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های گروهی بوده است. برای تحلیل دقیق یافته ها از مدل تحلیل تعاملی «فلاندرز» و «تجزیه وتحلیل گفتمان آموزشی» استفاده شد تا الگوهای سلطه گر و مشارکتی از یکدیگر تفکیک گردند. نتایج به دست آمده نشان می دهد که گذار از تعاملات مبتنی بر انتقال صرف اطلاعات به سمت «گفت وگوی سقراطی» و «یادگیری همیارانه»، تاثیری معنادار بر تقویت تفکر انتقادی و فهم مفهومی دانش آموزان دارد. شواهد حاکی از آن است که کاهش زمان صحبت معلم و افزایش فرصت های تامل و استدلال برای یادگیرندگان، زمینه ساز تعمیق یادگیری پایدار و افزایش خودتنظیمی در فرآیند آموزش می شود. نهایتا، این پژوهش راهبردهایی عملیاتی شامل پرسشگری باز، بازخورد توصیفی و فضاسازی برای گفتگوی همتایان را به عنوان ارکان اصلی تحول تعاملی پیشنهاد می دهد که موجب پویایی و کیفیت بخشی به نظام آموزش می گردد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: الگوهای تعاملی کلاس درس ، یادگیری عمیق ، گفتگوی آموزشی ، یادگیری همیارانه ، تحلیل گفتمان