اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر درمان هیجان مدار بر کاهش کمال گرایی و افزایش شادکامی دانش آموزان دختر پایه دهم منطقه یک شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی درمان هیجان مدار مبتنی بر کاهش کمال گرایی و افزایش سطح شادکامی در میان دانش آموزان دختر پایه دهم منطقه یک شهر اصفهان، به مرحله اجرا درآمد. این تحقیق از منظر طرح پژوهشی در دسته مطالعات نیمه آزمایشی، با رویکرد طرح پیش آزمون–پس آزمون یک گروهی قرار می گیرد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر پایه دهم منطقه مذکور در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ تشکیل می دادند. بدین منظور، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۳۰ دانش آموز به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها، از ابزارهای معتبر روان سنجی استفاده گردید: پرسشنامه کمال گرایی چندبعدی هالت که جنبه های مختلف کمال گرایی از جمله استانداردسازی بالا، تردید در عملکرد، و خودسرزنشی را می سنجد، و پرسشنامه شادکامی آکسفورد که به ارزیابی رضایت از زندگی، هیجانات مثبت و منفی می پردازد.مداخله اصلی پژوهش شامل هشت جلسه آموزشی گروهی ۹۰ دقیقه ای بود که بر مبنای اصول درمان هیجان مدار طراحی و اجرا شد. آموزش گروهی بر اساس مفاهیم اساسی در رویکرد هیجان مدار گرینبرگ تشکیل شد . پیش از شروع جلسات آموزشی، از کلیه شرکت کنندگان آزمون ، پیش آزمون برای سنجش سطوح کمال گرایی و شادکامی به عمل آمد. بلافاصله پس از اتمام هشت جلسه مداخله، آزمون پس آزمون برای ارزیابی تغییرات در این دو متغیر اجرا شد.برای تحلیل داده ها و بررسی اثربخشی مداخله، از آزمون t وابسته استفاده شد. نتایج تحلیل آماری نشان دهنده کاهش آماری معنادار در میانگین نمرات کمال گرایی در مرحله پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون بود موازات آن، یافته ها حاکی از افزایش آماری معنادار در میانگین نمرات شادکامی در مرحله پس آزمون نسبت به پیش آزمون بود این نتایج موید اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر درمان هیجان مدار در کاهش کمال گرایی ناسازگار و بهبود سطح شادکامی در میان دانش آموزان دختر پایه دهم بوده و نشان می دهد این رویکرد درمانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در مدارس برای ارتقاء سلامت روان نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان هیجان مدار ، کمال گرایی ، شادکامی ، دانش آموزان دختر ، آموزش گروهی ، سلامت روان نوجوانان.