رابطه ی طلاق عاطفی و سبک های فرزندپروری با اختلال های رفتاری-هیجانی فرزندان

هدف این تحقیق بررسی رابطه ی طلاق عاطفی و سبک های فرزندپروری با اختلال های رفتاری- هیجانی فرزندان بوده است. روش این پژوهش توصیفی با طرح همبستگی است که به شکل میدانی صورت گرفته است و از نظر هدف، کاربردی بوده است. جامعه آماری شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره و روانشناسی شهرستان آمل در شش ماهه دوم سال ۱۴۰۱ به تعداد ۱۴۰ نفر می باشند. حجم نمونه ی آماری با استفاده از جدول کرجسی مورگان، ۱۰۲ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. از پرسشنامه های طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۴)، پرسشنامه فرزندپروری با مریند (۱۹۷۳) و پرسشنامه اختلال های رفتاری- هیجانی آخنباخ و رسکورلا (۲۰۰۱) برای جمع آوری داده ها استفاده شده است. برای جمع آوری اطلاعات در این پژوهش از روش های کتابخانه ای و شیوه های میدانی استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ استفاده شده است. نتایج نشان داد بین طلاق عاطفی و سبک های فرزندپروری با اختلال های رفتاری-هیجانی فرزندان رابطه ی معنی داری وجود دارد و طلاق عاطفی و سبک های فرزندپروری قادر به پیش بینی اختلال های رفتاری- هیجانی فرزندان می باشند.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، سبک فرزندپروری ، اختلال رفتاری- هیجانی