اثربخشی آموزش شفقت به خود بر سازگاری هیجانی، هوش اخلاقی و بخشودگی بین فردی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه ناحیه یک ارومیه

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر سازگاری هیجانی، هوش اخلاقی و بخشودگی بین فردی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه ناحیه یک ارومیه انجام شده است. این تحقیق یک نوع پژوهش کاربردی است که با روش تحقیق نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه کنترل و آزمایش انجام گرفت. جامعه مورد مطالعه در این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر ارومیه به تعداد ۱۷۵۲۰ نفر می باشد. که از این تعداد ۸۵۱۰ نفر پسر و ۹۰۱۰ نفر دختر می باشند. نمونه تحقیق حاضر ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه آزمایش) و (۲۰ نفر گروه کنترل) که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ازمایشی و کنترل جایگزین شدند. جهت گرداوری داده ها از پرسشنامه های مقیاس سازگاری هیجانی رابیو و همکاران (۲۰۰۷)، پرسشنامه بخشودگی بین فردی احتشامزاده و همکاران (۱۳۸۹)، و پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل (۲۰۰۵) استفاده گردیده است. جهت تحلیل فرضیه های پژوهشی با استفاده از نرم افزار SPSS- ۲۴ در بخش آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی ( تحلیل کواریانس) تفاوت های موجود بین دو گروه آزمایش و کنترل بررسی شد. نتایج حاصله نشان داد که میان گروه دانش آموزانی که آموزش شفقت به خود را دریافت کردند و گروهی که در این رابطه آموزشی دریافت ننموده اند حداقل در یکی از متغیرهای سازگاری هیجانی، هوش اخلاقی و بخشودگی بین فردی تفاوت معنی داری وجود دارد. (۶۶۲۷.۹۲۴ =F و ۰۰۰۱/ ۰=P ). لذا فرضیه کلی پژوهش تایید می شود. نتایج آزمون تعقیبی بنفرونی نشان می دهد که آموزش شفقت به خود بر سازگاری هیجانی۱۳.۷۰۰، هوش اخلاقی ۲۴.۹۵ و بخشودگی بین فردی۱۵.۷۵ نمره تاثیر گذاشته است.

کلیدواژه ها:

سازگاری هیجانی ، هوش اخلاقی ، بخشودگی بین فردی ، آموزش شفقت به خود.