اثربخشی مداخله مبتنی بر هوش مصنوعی بر ارتباط اجتماعی و حساسیت حسی کودکان طیف اوتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر هوش مصنوعی بر حساسیت پردازش حسی و مهارت های ارتباط اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم سطح یک بود. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش نیمه آزمایشی و در قالب طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان ۴ تا ۸ ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شهر تبریز در سال ۱۴۰۳ بود. از میان آن ها، ۱۶ کودک به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۸ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه مداخله مبتنی بر هوش مصنوعی را دریافت کرد، در حالی که گروه گواه در طول پژوهش از برنامه های معمول توانبخشی مراکز مربوطه بهره مند شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه غربالگری اختلالات طیف اوتیسم، پرسشنامه حساسیت پردازش حسی کودکان دان و پرسشنامه عملکرد ارتباطی بودیافته ها نشان داد که مداخله مبتنی بر هوش مصنوعی منجر به بهبود معنادار مهارت های ارتباط اجتماعی و کاهش معنادار مشکلات مرتبط با حساسیت پردازش حسی در کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شد. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که مداخلات مبتنی بر هوش مصنوعی، با فراهم سازی محیطی ساختارمند، قابل پیش بینی و تعاملی، می توانند به افزایش مشارکت، بهبود تعاملات اجتماعی و تعدیل پاسخ های حسی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم کمک کنند. بر این اساس، استفاده هدفمند از فناوری های هوشمند می تواند به عنوان یک رویکرد مکمل و اثربخش در طراحی برنامه های توانبخشی و آموزشی کودکان طیف اوتیسم مورد توجه متخصصان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، اختلال طیف اوتیسم ، ارتباط اجتماعی ، حساسیت پردازش حسی ، مداخله توانبخشی