اثربخشی آموزش مبتنی بر شایستگی های هیجانی اجتماعی بر پایداری تحصیلی، رفتار مشارکت کلاسی و بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر مدل شایستگی های هیجانی اجتماعی بر پایداری تحصیلی، رفتار مشارکت کلاسی و بهزیستی تحصیلی در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی بود. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم شهرکرد در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۵۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۹ جلسه، آموزش مبتنی بر شایستگی های هیجانی اجتماعی را دریافت کرد و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های پایداری تحصیلی، رفتار مشارکت کلاسی و بهزیستی تحصیلی گردآوری و با روش کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شد. نتایج نشان داد آموزش مبتنی بر شایستگی های هیجانی اجتماعی به طور معناداری موجب افزایش پایداری تحصیلی، ارتقای رفتار مشارکت کلاسی و بهبود بهزیستی تحصیلی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. کاهش ابعاد ناسازگاری تحصیلی و فرسودگی نسبت به مدرسه نیز مشاهده گردید. یافته ها حاکی از آن است که ادغام آموزش مهارت های هیجانی اجتماعی در برنامه های آموزشی می تواند رویکردی کارآمد برای ارتقای شاخص های تحصیلی و روان شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی باشد.

کلیدواژه ها:

شایستگی های هیجانی اجتماعی ، پایداری تحصیلی ، رفتار مشارکت کلاسی ، بهزیستی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی