اثربخشی آموزش خودتنظیمی هیجانی بر انسجام درونی دانش آموزان دختر تک سرپرست

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودتنظیمی هیجانی بر انسجام درونی در دانش آموزان تک سرپرست بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی و طرح تحقیق از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایشی و کنترل است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش-آموزان دختر تک سرپرست دوره دوم متوسطه شهر مشهد در سال ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و براساس نمره پرسشنامه انسجام درونی (آنتونوسکی، ۱۹۹۳) در پیش آزمون، ۳۰ نفر که دارای ملاک های ورود و خروج بودند نمونه آماری را تشکیل دادند. این ۳۰ نفر به طور تصادفی در ۲ گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند که گروه آزمایش، آموزش خودتنظیمی هیجانی را دریافت کرد و گروه کنترل در لیست انتظار قرار دارند. به منظور توصیف داده های این پژوهش از شاخص های آمار توصیفی مانند میانگین و واریانس و برای تحلیل از شاخص های آمار استنباطی مانند تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی به طور معناداری منجر به افزایش انسجام درونی در دانش آموزان دختر تک سرپرست شد. در نتیجه می توان گفت آموزش خودتنظیمی هیجانی رویکرد مناسبی جهت بهبود انسجام درونی در دانش آموزان دختر تک سرپرست می باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودتنظیمی هیجانی ، انسجام درونی ، دانش آموز تک سرپرست