بررسی رابطه بین تمرکززدایی ساختاری و بهبود چابکی تصمیم گیری در شرکت های نفت خیز جنوب

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تمرکززدایی ساختار سازمانی و چابکی تصمیم گیری در شرکت های فعال در مناطق نفت خیز جنوب کشور به ویژه مجموعه های تابعه شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب انجام شده است. با توجه به ماهیت پروژه محور و پویای صنعت نفت، چابکی در تصمیم گیری از عوامل کلیدی موفقیت پروژه ها محسوب می شود و ساختار سازمانی می تواند نقش تعیین کننده ای در سرعت و کیفیت تصمیم گیری ایفا نماید. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل ۵۰۰ نفر از مدیران و کارکنان سطوح میانی و عملیاتی پروژه های نفتی مناطق نفت خیز جنوب بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، تعداد ۲۵۰ نفر به عنوان نمونه و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مبتنی بر طیف پنج درجه ای لیکرت بود. به منظور تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و AMOS و روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد تمرکززدایی ساختاری اثر مثبت و معناداری بر چابکی تصمیم گیری دارد. همچنین بین تمرکززدایی ساختاری و ابعاد چهارگانه چابکی تصمیم گیری شامل پاسخگویی، آمادگی رویارویی با تغییرات، ارزش قائل شدن برای دانش و مهارت انسانی و مشارکت مجازی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بیشترین میزان تاثیر مربوط به بعد ارزش قائل شدن برای دانش و مهارت انسانی بود. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که حرکت به سمت ساختارهای سازمانی غیرمتمرکز و تفویض اختیار بیشتر به سطوح میانی و عملیاتی می تواند موجب افزایش سرعت، انعطاف پذیری و اثربخشی تصمیم گیری در پروژه های نفتی شود.

کلیدواژه ها:

تمرکززدایی ساختاری ، چابکی تصمیم گیری ، پاسخگویی سازمانی ، مشارکت مجازی ، صنعت نفت