بررسی رابطه بین انعطاف پذیری شغلی و کاهش فرسودگی شغلی در پرسنل عملیاتی

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین «انعطاف پذیری شغلی» و «فرسودگی شغلی» در پرسنل عملیاتی و تبیین نقش آن به عنوان یک عامل محافظتی انجام شد. با توجه به فشارهای ذاتی و غیرقابل پیش بینی در محیط های عملیاتی، درک مکانیسم های روانی موثر بر سلامت کارکنان ضروری است.روش شناسی: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود که با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری (PLS-SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل پرسنل عملیاتی یک سازمان صنعتی بود که با روش نمونه گیری در دسترس، ۲۵۰ نفر از آن ها انتخاب و به پرسشنامه های استاندارد انعطاف پذیری شغلی و مقیاس فرسودگی شغلی ماسلاچ (MBI) پاسخ دادند.یافته ها:نتایج نشان داد که بین انعطاف پذیری شغلی و فرسودگی شغلی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (۶۸-٪). به ویژه، خرده مقیاس های «تاب آوری» و «سازگاری» بیشترین سهم را در پیش بینی کاهش خستگی عاطفی و بی تفاوتی داشتند. مدل نهایی توانست ۴۶٪ از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین کند. یافته ها حاکی از آن است که انعطاف پذیری شغلی نه تنها یک مهارت فردی، بلکه یک منبع استراتژیک برای مقابله با استرس های مزمن در مشاغل عملیاتی است. پیشنهاد می شود مدیران سازمان ها به جای تمرکز صرف بر کاهش فشار کاری، برنامه های آموزشی متمرکز بر تقویت تاب آوری و سازگاری را در اولویت قرار دهند تا از بروز فرسودگی شغلی پیشگیری کنند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شغلی ، فرسودگی شغلی ، پرسنل عملیاتی ، مدل تقاضا-منابع شغلی ، تاب آوری ، سلامت روان سازمانی.