رویکرد سازنده گرایی و یادگیری مفاهیم

بنیان نظری کلاس درس مبتنی بر کنجکاوی را می توان در رویکرد سازنده گرایی جست. بر اساس این رویکرد، دانش امری نیست که از بیرون به ذهن یادگیرنده منتقل شود، بلکه یادگیرنده خود آن را بر پایه تجربه ها و دانش پیشین خویش می سازد. پیاژه (۱۹۷۲) با نظریه رشد شناختی خود نشان داد که کودکان از طریق فرایندهای جذب و انطباق، فعالانه ساختارهای ذهنی خود را شکل می دهند و کنجکاوی، موتور محرک این فرایند تعادل جویی است. کودک هنگامی که با موقعیتی ناهماهنگ با ساختارهای ذهنی خود روبه رو می شود، دچار عدم تعادل شناختی شده و برای بازیابی تعادل، به کاوش و پرسش گری روی می آورد.