پرسش گری به مثابه تجلی کنجکاوی

پرسش گری را می توان رفتاری شناختی دانست که از کنجکاوی سرچشمه می گیرد و آن را به عمل تبدیل می کند. چین و آزبورن (۲۰۰۸) در مرور جامع خود بر اهمیت پرسش های دانش آموزان در یادگیری علوم تاکید کرده اند. به باور آنان، هنگامی که دانش آموزان پرسش می پرسند، در فرایندهای شناختی سطح بالایی همچون شناسایی شکاف های دانش، برقراری ارتباط میان مفاهیم، و ساخت معنا درگیر می شوند. آنان همچنین معتقدند که پرسش گری دانش آموزان می تواند مسیر یادگیری را شخصی سازی کند و آن را با علایق و نیازهای واقعی یادگیرنده هم سو سازد.