تحولات بنیادینی در نگرش به ماهیت یادگیری و نقش یادگیرنده ش

آموزش و پرورش در سده اخیر دستخوش تحولات بنیادینی در نگرش به ماهیت یادگیری و نقش یادگیرنده شده است. اگر در پارادایم سنتی، یادگیرنده موجودی منفعل تلقی می شد که وظیفه اش دریافت و انباشت اطلاعات از سوی معلم بود، امروزه دیدگاه های نوین تربیتی بر فعال بودن، کاوشگری و سازندگی دانش از سوی خود یادگیرنده تاکید می ورزند. در این میان، کنجکاوی به عنوان نیرویی درونی و فطری، جایگاهی ویژه در ادبیات یادگیری یافته است. کودکان از همان آغاز تولد، با کنجکاوی نسبت به جهان پیرامون، آن را کشف و درباره اش معنا می سازند؛ اما پرسش اساسی این است که چرا این کنجکاوی طبیعی به ویژه در دوره ابتدایی، گاه در نظام آموزشی رسمی کم رنگ می شود (انگل، ۲۰۱۱).