رواج نوعی «دین داری نمایشی» در بخش هایی از جامعه

از دیگر سو، رواج نوعی «دین داری نمایشی» در بخش هایی از جامعه و برخوردهای گزینشی با احکام، باعث می شود که نوجوانان به ریا به عنوان یک هنجار اجتماعی بنگرند و هر نسخه ای از دین را که با عمل صادقانه همراه نباشد، ریاکارانه قلمداد کنند. این موضوع، تدریس معارف اسلامی را با چالش اعتبار (credibility) مواجه می سازد. علاوه بر این، در بافتار ایران، سیاست زدگی و امنیتی شدن برخی از مباحث دینی در مدرسه، فضای پرسشگری و آزاداندیشی را که لازمه ایمان بالغانه است، محدود می کند و دانش آموز احساس می کند که نه به یک کلاس دینی، بلکه به یک جلسه توجیهی سیاسی-اعتقادی وارد شده است (داوری ارکانی، ۱۳۹۶).