میان آنچه نوجوان در کلاس دینی می شنود و آنچه در خیابان، اینترنت و گاه حتی در خانه مشاهده می کند، شکافی عمیق وجود دارد

میان آنچه نوجوان در کلاس دینی می شنود و آنچه در خیابان، اینترنت و گاه حتی در خانه مشاهده می کند، شکافی عمیق وجود دارد؛ شکافی که اگر به رسمیت شناخته نشود و در فرایند تدریس به عنوان یک فرصت تربیتی برای تحلیل شکاف ها مورد استفاده قرار نگیرد، به منبعی برای بدبینی و ریاکاری بدل می شود. از این منظر، آسیب اصلی نه در محتوای دین، بلکه در «نحوه ارائه نهادی» آن است که اغلب تصویری آرمانی و غیرواقعی از جامعه و انسان دیندار عرضه می کند و از پرداختن به فساد، نابرابری، بی عدالتی های درون جامعه دین مدار طفره می رود. این نگاه تک بعدی، اعتبار اخلاقی گفتمان دینی مدرسه را نزد نوجوان کنجکاو و عدالت خواه از بین می برد (زارعی، ۱۳۹۸).