بیماری دایره المعارفی

این انباشتگی اطلاعاتی، نه تنها فرصت ژرف اندیشی را سلب می کند، بلکه بار سنگینی بر حافظه دانش آموزان تحمیل می نماید و امر یادگیری دین را به فعالیتی طاقت فرسا و کم لذت بدل می سازد. از این منظر، کتاب های دینی دچار «بیماری دایره المعارفی» شده اند: می خواهند همه چیز را بگویند اما عملا هیچ چیز عمیقی را به تجربه یادگیرنده گره نمی زنند. هم چنین، سازماندهی محتوا در اغلب موارد خطی و منفصل است و رشته های مختلف معارف (اعتقادات، فقه، اخلاق، سیره) به جای تلفیق حول محورهای موضوعی و مسئله محور، در قالب بخش ها و فصل های جداگانه و گاه بی ارتباط ارائه می شوند. این امر تصویری تکه تکه از دین به دانش آموز می دهد و از درک کل نگر و نظام مند بازمی دارد (حسینی نسب و دانشور، ۱۳۹۳).