مبانی نظری تربیت دینی و تحول در فهم معارف اسلامی

تربیت دینی به عنوان فرایندی هدفمند برای پرورش شخصیت انسانی در پرتو آموزه های وحیانی، همواره مورد توجه اندیشمندان مسلمان و غیرمسلمان بوده است. در سنت فکری اسلامی، مفهوم «تزکیه» و «تعلیم حکمت» در قرآن کریم، بنیاد هرگونه کنش تربیتی دینی را تشکیل می دهد و در آن، دانش و عمل، عقل و عاطفه، و فرد و جامعه به طور درهم تنیده ای دیده می شوند (مطهری، ۱۳۶۸؛ جوادی آملی، ۱۳۹۰).