روان شناسی تحولی دین، ناهماهنگی عمیق میان محتوای آموزشی و ویژگی های رشدی

با مطالعه ای بر مبنای روان شناسی تحولی دین، ناهماهنگی عمیق میان محتوای آموزشی و ویژگی های رشدی مخاطبان را اثبات کرده اند. در بعد ارزشیابی، بازرگان (۱۳۹۴) با نقد روش های رایج سنجش که عمدتا به یادآوری اطلاعات محدودند، بر ضرورت طراحی الگوهای سنجش موقعیتی و عملکردی در حوزه دین تاکید کرده است. در حوزه نظری، کارهای باقری (۱۳۹۰) با بسط مفهوم «تربیت دینی گفت وگویی» و ملهم از آرای هابرماس و سنت اسلامی، تلاشی برای ارائه الگویی بدیل فراهم آورد که در آن، تعامل آزاد و تاملی جایگزین القاء می شود. به موازات این تلاش ها، در سطح بین المللی و مشخصا در ادبیات انگلیسی، نظریه پردازانی چون گریمیت (Grimmitt, ۲۰۰۰) با طرح طبقه بندی مشهور خود از رویکردهای دین آموزی (اعتراف آمیز، پدیدارشناختی و تربیت معنوی)، تاثیر شگرفی بر بازنگری برنامه های درسی در بسیاری از کشورها نهادند. او تعلیم و تربیت دینی را زمانی موفق می داند که توانایی یادگیرندگان را برای ارتباط و گفت وگو با سنت ها و تجربه های دینی به نحوی بازاندیشانه و شخصی تقویت کند.