رابطه دین داری مدرسه ای و دین داری شخصی

با بررسی رابطه دین داری مدرسه ای و دین داری شخصی، به وجود همبستگی ضعیف و حتی منفی در برخی موارد دست یافت. در کنار این ها، بخش دیگری از پیشینه به متغیر «معلم» اختصاص دارد. صمدی و حسینی (۱۳۹۶) با تحقیق کیفی در میان دبیران دینی استان تهران، نشان دادند که بسیاری از معلمان خود در بحران معنا به سر می برند و احساس می کنند ابزاری برای انتقال ایدئولوژی هستند، نه تسهیل گران رشد معنوی. این وضعیت در پژوهش فاضل قانع (۱۳۹۴) نیز تبیین شده است؛ وی با رویکردی انتقادی، از «حرفه زدایی» از شان معلم دینی و تبدیل او به یک کارمند آموزشی سخن می گوید.