چگونه توانستم رابطه اجتماعی یکی از دانش آموزانم به نام م.ر را در پایه نهم دبیرستان شهدای حسن پور و در ارتباط با سایر دانش آموزان افزایش دهم؟

اقدام پژوهی حاضر با هدف بررسی و بهبود روابط اجتماعی دانش آموزی با نام اختصاری م.ر در پایه نهم دبیرستان شهدای حسن پور شهرستان قزوین در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، ضعف دانش آموز در برقراری تعامل موثر با همسالان، مشارکت محدود در فعالیت های گروهی، گوشه گیری نسبی در محیط کلاس و مدرسه و کاهش تمایل به حضور در جمع بود که این وضعیت می توانست بر پیشرفت تحصیلی، عزت نفس و سازگاری اجتماعی وی تاثیر منفی بگذارد.این پژوهش از نوع اقدام پژوهی کاربردی و مداخله محور است که در آن پژوهشگر با مشاهده مستقیم، گفت وگو با دانش آموز، مشورت با اولیا، همکاران و بررسی رفتارهای روزانه وی در کلاس و مدرسه، به شناسایی علل احتمالی مسئله پرداخت. یافته های اولیه نشان داد که عواملی مانند کم رویی، ترس از قضاوت همسالان، تجربه محدود مشارکت اجتماعی، کاهش اعتمادبه نفس و نبود فرصت های هدفمند برای تعامل سازنده در شکل گیری این مشکل نقش داشته اند.برای حل مسئله، مجموعه ای از راهکارهای آموزشی، تربیتی و ارتباطی طراحی و اجرا شد؛ از جمله ایجاد فضای عاطفی امن در کلاس، به کارگیری دانش آموز در فعالیت های گروهی هدفمند، سپردن مسئولیت های کوچک و تدریجی، تشویق کلامی و عاطفی، استفاده از روش همیاری همسالان، برقراری ارتباط مستمر با خانواده و تقویت مهارت های گفت وگو و مشارکت اجتماعی. همچنین تلاش شد با ایجاد فرصت های موفقیت آمیز و تجربه تعامل مثبت، نگرش دانش آموز نسبت به حضور در جمع و ارتباط با دیگران اصلاح شود.نتایج اجرای اقدامات نشان داد که دانش آموز مورد نظر به تدریج مشارکت بیشتری در بحث های کلاسی و فعالیت های گروهی پیدا کرد، روابط او با همکلاسی ها بهبود یافت، میزان اعتمادبه نفس اجتماعی وی افزایش یافت و نشانه های انزوا و کناره گیری تا حد قابل توجهی کاهش پیدا کرد. در پایان می توان نتیجه گرفت که طراحی مداخلات تدریجی، حمایت عاطفی دبیر، همکاری خانواده و فراهم کردن موقعیت های واقعی تعامل اجتماعی می تواند در بهبود روابط اجتماعی دانش آموزان دوره متوسطه اول نقش موثری ایفا کند.