تحلیل بیان تصویری ناخودآگاه کودکان بر اساس نظریه فرهنگ دیداری میرزوئف

در فضای فرهنگ دیداری معاصر، نقاشی های کودکان، از سطح توصیف ساده ی شکل، رنگ و فضا فراتر می روند و به عنوان فضایی از تجربه ی ناخودآگاه و بازنمایی بصری خوانده می شوند. این نقاشی ها، به صورتی ناخودآگاه و بدون ساختار آموزشی رسمی، تولید شده اند و در آن ها، تجربه ی بی واسطه، تمثیل های فرهنگی و روابط رسانه ای، در ترکیب هایی منحصر به فرد بصری، بازتولید می شوند. از نظر فرهنگ دیداری، نشان می دهد که این نقاشی ها، از یک نمایش ثابت واقعیت به بازنمایی فعال و پویای هویت ها و روابط تبدیل می شوند. از طریق نمادها، این تصاویر، احساساتی از گذار، شلوغی ذهنی، درد، دوستی، ترس و گرسنگی را به صورت چندلایه ای و ناخودآگاه ثبت می کنند که در چارچوب نظری نیکلاس میرزوئف در حوزه ی فرهنگ دیداری نشان داده شده که تصویر، نه فقط به عنوان «شکل زیبا» بلکه به عنوان «میدان دیداری» خوانده می شود، جایی که معنا و قدرت در تعامل با یکدیگر شکل می گیرند و بازتولید می شوند. این رویکرد، از توصیف سطحی رنگ و خط فراتر می رود و نقاشی ها را به عنوان نوعی زبان بصری می خواند؛ یعنی بیان هایی که از تجربه ی بی واسطه، مدل های فرهنگی و تاثیرات رسانه ای ترکیب و شکل می گیرند. روش شناسی این مطالعه، از نوع کیفی و تفسیری است؛ نظر متدولوژیکی، از یک نمونه گیری منطقی و هدف مند از آرشیوی گسترده استفاده می کند که نشان می دهد نقاشی های فی البداهه کودکان، از یک نمایش ثابت واقعیت به بازنمایی فعال و پویای واقعیت تبدیل می شوند؛ یعنی نقاشی ها صرفا احساسات کودک را منعکس نمی کنند، بلکه در فضایی اجتماعی و فرهنگی، تجربه ی را بازسازی و بازتولید می کنند.

کلیدواژه ها:

فی البداهه ، میرزوئف ، فرهنگ دیداری ، میدان دیداری ، شکل زیبا ، بازنمایی ، نماد