بررسی زبانی، شیوه روایت گری و درون مایه مرزبان نامه

ادبیات کلاسیک فارسی از پربارترین و ماندگارترین میراث های فرهنگی جهان به شمار می رود. قصه گویی و حکایت پردازی از کهن ترین گونه های ادبی در فرهنگ ایرانی است و ریشه ای عمیق در ادبیات کلاسیک فارسی دارد. در این سنت، روایت داستانی هم در قالب شعر و هم در قالب نثر جلوه گر شده است. از مهم ترین یافته های بدیع این پژوهش تحلیلی-توصیفی این است که آشکار می کند که حکایت های زیادی در مرزبان نامه وجود دارند که با یکدیگربه لحاظ نوع، زاویه دید و شیوه روایت و موضوع داستان مطابقت دارند. هندی گونگی از دیگرموارد نویافته ای است که در بررسی درون مایه مرزبان نامه به آن پرداخته شده است. در این پژوهش از مرزبان نامه نام برده شده و مضامین مشترکشان با مرزبان نامه اصلی بیان شده است. یافته های این پژوهش بر ضرورت توجه هم زمان به سطوح گفتمانی (زبان و فن بیان) و سطوح ارزشی (درون مایه ها و ساختار اخلاقی) تاکید می کند؛ پژوهشگران آینده می توانند بر مبنای این نتایج، به مطالعه جزئی تر تاثیر عوامل فرهنگی-جغرافیایی و نیز تحلیل میکروساختاری واژگانی و نحوی بپردازند تا نسبت دقیق تر تاثیر صورت و محتوا در انتقال پیام های اخلاقی روشن تر گردد.

کلیدواژه ها:

مرزبان نامه ، نظرگاه زبانی ، شیوه روایت گری ، درون مایه