حساسیت اشعه ایکس در جنین Xenopus

با تمرکز بر Xenopus laevis ما اثرات تابش اشعه ایکس را بر روی قرار گرفتن در معرض قبل و بعد از لقاح بررسی کردیم. ما دوزهای اشعه ایکس ۵۰۰، ۲۵۰، ۱۰۰، ۵۰، ۱۰ اعمال کردیم. ۵۰ درصد از ۳۶۰ تخمک تابش شده در ۲۵۰ گری نتوانستند بارور شوند در حالی که تخمک های بارور شده به طور معمول تا مرحله گاسترولا رشد کردند. دوزهای ۱۰ تا ۲۵۰ گری باعث ناهنجاری های رشدی می شود. میزان مرگ و میر بالا در دوزهای ۱۰۰ تا ۵۰۰ گری مشاهده شد. تابش پس از لقاح در ۵۰ تا ۱۰۰ گری منجر به مرگ ۱۰۰% شد، در حالی که قرار گرفتن در معرض ۱۰ گری تنها منجر به مرگ ۱۳% شد. اگرچه هر دو سطح قرار گرفتن در معرض انواع مشابهی از ناهنجاری های رشدی را در مقایسه با تابش قبل از لقاح ایجاد کردند. این مطالعه نشان می دهد که چگونه زمان و شدت قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس به طور جدی بر زنده ماندن جنین تاثیر می گذارد، به ویژه در طول مراحل حساس لقاح و گاسترولاسیون. ما دوز لازم و کافی را برای بررسی بیشتر مکانیزم های مولکولی آسیب اشعه ایکس به DNA و پروتئین ایجاد می کنیم.

کلیدواژه ها:

ناهنجاری های تکوینی ، رشدی جنین زایی دوزیستان ، حساسیت به اشعه ایکس ، پروتئین