نقش گردشگری روستایی در تنوع بخشی به اقتصاد: مرور تجربیات جهانی و ایران

گردشگری روستایی طی دهه های اخیر به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای توسعه پایدار و تنوع بخشی به اقتصاد روستاها در سطح جهان شناخته شده است. مرور مطالعات انجام شده در اروپا، آسیا، آمریکای لاتین، آفریقا، آمریکای شمالی و اقیانوسیه نشان می دهد که این نوع گردشگری توانسته با ایجاد فرصت های شغلی جدید، تقویت صنایع دستی و احیای فرهنگ بومی، سهم مهمی در بهبود معیشت روستاییان ایفا کند. در کشورهای توسعه یافته چارچوب های نهادی پایدار، بازاریابی حرفه ای و پیوند گردشگری با کشاورزی از عوامل اصلی موفقیت بوده اند. در مقابل در بسیاری از کشورهای درحال توسعه از جمله ایران علی رغم وجود ظرفیت های فراوان طبیعی و فرهنگی، ضعف در سیاست گذاری مشارکتی، کمبود زیرساخت، بازاریابی ناکارآمد و تهدیدات زیست محیطی موجب محدودیت کارایی این بخش شده است. یافته های این مقاله نشان می دهد که ایران می تواند با بهره گیری از تجارب جهانی و بومی سازی الگوهای موفق جایگاه گردشگری روستایی را در سیاست های توسعه ای خود تقویت کند. در این راستا توانمندسازی جوامع محلی، ارتقای بازاریابی دیجیتال، پیوند گردشگری با کشاورزی و صنایع دستی و حفاظت از محیط زیست و فرهنگ بومی از مهم ترین راهکارهای پیشنهادی به شمار می روند.

کلیدواژه ها:

گردشگری روستایی ، توسعه پایدار ، تنوع بخشی اقتصادی ، بوم گردی ، گردشگری کشاورزی