حق بر شهر در بستر گردشگری شهری

گردشگری شهری به عنوان یکی از مهمترین اشکال گردشگری معاصر نقشی اساسی در پویایی فرهنگی، توسعه اقتصادی و ارتقای کیفیت زندگی شهری دارد. با این حال در صورت غفلت از اصول حقوق شهری این پدیده می تواند به نابرابری فضایی، تضعیف هویت محلی و فشار بر زیرساخت های شهری منجر شود. از سوی دیگر مفهوم حق بر شهر که ریشه در اندیشه های لوفور و هاروی دارد بر عدالت فضایی، مشارکت شهروندان، هویت شهری و حق دسترسی برابر به خدمات و منابع تاکید می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی به تبیین پیوند میان گردشگری شهری و حق بر شهر می پردازد و تلاش دارد نشان دهد چگونه بهره گیری از اصول حقوق شهری می تواند زمینه ساز توسعه پایدار گردشگری باشد. در این راستا اسناد بالادستی، قوانین ملی و بین المللی و همچنین تجربه شهرهای گردشگرپذیر مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که تحقق گردشگری پایدار مستلزم بازتعریف سیاست های شهری، هم افزایی میان دستگاه های اجرایی، توجه به ظرفیت های محیط زیستی و به کارگیری فناوری های نوین شهری است. بر این اساس مقاله بر ضرورت تدوین قوانین جامع، ارتقای مشارکت مردمی و حفظ تعادل فضایی و هویتی در شهرها تاکید دارد تا ضمن جذب گردشگر، حقوق شهروندان و منافع جمعی نیز تضمین گردد.

کلیدواژه ها:

گردشگری شهری ، حق بر شهر ، عدالت فضایی ، هویت شهری ، محیط زیست شهری ، مشارکت شهروندی ، شهر هوشمند ، توسعه پایدار