موضوع گردشگری روستایی و توسعه پایدار مروری تحلیلی بر تجارب جهانی و ایران

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 82

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

GEOB09_025

تاریخ نمایه سازی: 26 خرداد 1405

چکیده مقاله:

گردشگری روستایی به عنوان یکی از اشکال نوظهور و در عین حال ریشه دار گردشگری، نقش به سزایی در دستیابی به اهداف توسعه پایدار ایفا می کند. این نوع گردشگری با بهره گیری از ظرفیت های بومی، طبیعی، فرهنگی و اجتماعی مناطق روستایی، نه تنها موجب ایجاد درآمد و اشتغال برای ساکنان محلی می شود بلکه در حفظ میراث فرهنگی، ارتقای کیفیت زندگی روستاییان و کاهش مهاجرت به شهرها نیز موثر است. در سطح جهانی، تجربیات موفقی از توسعه گردشگری روستایی در کشورهایی همچون اسپانیا، فرانسه، چین و هند نشان می دهد که ترکیب سیاست گذاری های حمایتی، مشارکت فعال جوامع محلی، و توجه به اصول زیست محیطی می تواند زمینه ساز رشد پایدار این بخش باشد (Lane, ۲۰۰۲; Sharpley, ۲۰۰۹). در ایران نیز با وجود پتانسیل های فراوانی نظیر تنوع اقلیمی، جاذبه های طبیعی گسترده، فرهنگ غنی و آداب و رسوم متنوع محلی، توسعه گردشگری روستایی همچنان با چالش هایی همچون ضعف زیرساخت ها، کمبود سرمایه گذاری، مدیریت ناکارآمد و ناهماهنگی بین دستگاه های اجرایی روبرو می باشد (جعفری و همکاران، ۱۳۹۷؛ رضوانی، ۱۴۰۰). تحلیل مقایسه ای میان تجارب و وضعیت ایران نشان می دهد که گردشگری روستایی زمانی می تواند پایدار تلقی شود که در سه بعد اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و زیست محیطی به طور همزمان مورد توجه قرار گیرد. در بعد اقتصادی، ایجاد مشاغل پایدار، توسعه زنجیره ارزش گردشگری و تقویت کارآفرینی محلی اهمیت دارد. در بعد اجتماعی، توانمند سازی جوامع محلی، افزایش مشارکت زنان و جوانان و ارتقای سرمایه اجتماعی نقش کلیدی دارند. از سوی دیگر، در بعد زیست محیطی، مدیریت منابع طبیعی، حفاظت از تنوع زیستی و کنترل آثار منفی گردشگری بر محیط روستا ضروری است (Ghaderi, Henderson, ۲۰۱۲; UNWTO, ۲۰۲۰). بر این اساس، مقاله حاضر با مرور ادبیات نظری و تجارب عملی، به بررسی تحلیلی ظرفیت ها، چالش ها و فرصت های گردشگری روستایی در ایران پرداخته و تلاش دارد راهکارهایی برای پیوند میان این حوزه و توسعه پایدار ارائه کند. یافته ها حاکی از آن است که بهره گیری از تجربیات بین المللی، سرمایه گذاری در زیرساخت های محلی، تقویت آموزش و آگاهی جامعه میزبان و تدوین سیاست های هماهنگ بین بخشی، می تواند مسیر توسعه پایدار گردشگری روستایی در ایران را هموار کند. نتایج این مطالعه تواند به سیاست گذاران، برنامه ریزان و پژوهشگران در طراحی استراتژی های کارآمد برای توسعه متوازن و پایدار روستاها یاری رساند.

نویسندگان

فروغ پاشا

دانشجوی دکترا جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه آزاد یادگار امام