نقش زیرساخت و پشتیبانی در یادگیری با مقایسه ی آموزش حضوری و الکترونیکی

با گسترش فناوری های دیجیتال آموزش الکترونیکی به یکی از ارکان اصلی نظام های آموزشی معاصر تبدیل شده است. با این وجود ارزیابی اثربخش بودن و پذیرش آن در مقایسه با روش سنتی حضوری نتایجی متناقض را نشان می دهد. این مقاله ی مروری با پژوهشی تحلیلی و با هدف تلفیق و تحلیل مطالعات صورت گرفته به واکاوی دلایل تفاوت در عملکرد و رضایت مندی در این دو محیط آموزشی می پردازد. چارچوب نظری این پذیرش مدل پذیرش فناوری (TAM) است. یافته های این مرور حاکی از آن است که رضایت و عملکرد در محیط یادگیری آنلاین به شدت تحت تاثیر کیفیت اجرا و وجود پشتیبانی فنی و آموزشی موثر قرار دارد. در صورت فقدان زیرساخت های مناسب و سیستم های پشتیبانی قوی، آموزش آنلاین می تواند منجر به کاهش محسوس نمرات و سطح رضایت یادگیرندگان در مقایسه با آموزش حضوری گردد. در مقابل، ارائه ی پشتیبانی جامع فناوری اطلاعات اعم از زیرساخت پایدار کمک فنی و آموزش کاربران به صورت مستقیم و غیرمستقیم آن هم با افزایش دو ویژگی اساسی ادراک سهولت استفاده و ادراک مفید بودن سیستم بر پذیرش و تداوم استفاده از سامانه های آموزش الکترونیکی تاثیر می گذارد. از این رو موفقیت آموزش الکترونیکی در گرو ایجاد یک اکوسیستم یکپارچه است که در آن بستر محتوای با کیفیت، طراحی آموزشی اثر بخش، پشتیبانی فنی و زیرساخت ارتباطی به صورت هماهنگ عمل نمایند. عملکرد ضعیف یا غیبت هر یک از این ارکان می تواند به کاهش کلی رضایت و دستاوردهای یادگیری منجر شود. بر این اساس پیشنهاد می شود که دانشگاه ها و موسسات آموزشی به جای تمرکز تک بعدی بر استمرار وجود پلتفرم به سرمایه گذاری همه جانبه در توسعه ی بسترهای فنی و انسانی لازم روی آورند.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیکی ، آموزش حضوری ، مدل پذیرش فناوری (TAM) ، اثربخشی یادگیری ، پشتیبانی فنی ، رضایت یادگیرنده