کارآیی عامل های هوشمند در مهندسی برق

پیشرفت های روزافزون در حوزه هوش مصنوعی و فناوری های شناختی ظهور عامل های هوشمند را در مهندسی برق به یک ضرورت تبدیل کرده است. این عامل ها نرم افزارهای خودکاری هستند که قادر به درک محیط، تحلیل داده های پیچیده و انجام اقدامات مستقل برای بهینه سازی عملکرد سیستم های قدرت هستند. این پژوهش با هدف بررسی کمی کارآیی عامل های هوشمند در مدیریت شبکه های هوشمند با تمرکز بر دو شاخص کلیدی کاهش زمان تشخیص و رفع خطا و افزایش پایداری سیستم به رشته تحریر درآمده است. مطالعه حاضر از نوع کاربردی و با رویکرد شبیه سازی سیستم است که در آن یک مدل جامع از یک ریزشبکه مدرن طراحی و عملکرد آن در دو سناریوی با و بدون عامل های هوشمند مورد مقایسه قرار گرفته است. توجه تمامی داده های آماری و ارقام ارائه شده در این مقاله کاملا فرضی و حاصل شبیه سازی بوده و تنها برای اهداف نمونهای و تبیین چارچوب پژوهش ارائه شده اند. یافته ها نشان می دهد که پیاده سازی عامل های هوشمند می تواند میانگین زمان تشخیص و جداسازی خطا را تا ۷۵% کاهش دهد و شاخص پایداری فرکانس شبکه را تا ۵۵% بهبود بخشد. این نتایج حاکی از آن است که عامل های هوشمند راهکاری حیاتی برای مواجهه با چالش های پیچیده شبکه های مدرن قدرت به شمار می روند.

کلیدواژه ها:

عامل های هوشمند ، مهندسی برق ، شبکه هوشمند ، پایداری سیستم ، تشخیص خطا ، تحلیل ، شبیه سازی