مسیریابی پویا در شبکه های موردی پروازی با استفاده از پروتکل های مسیریابی مبتنی بر توپولوژی

تقاضای روزافزون برای ارتباطات انعطاف پذیر و قابل حمل منجر به تکامل سریع در شبکه سازی بین وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (UAV) شده است که اغلب به عنوان شبکه های موردی ادهاک پروازی (FANET) شناخته می شوند. با این حال ویژگی های منحصر به فرد پهپادها مانند تحرک بالا، تغییر مکرر توپولوژی و حرکت در فضای سه بعدی، مسیریابی در FANETها را به یک کار چالش برانگیز تبدیل می کند. به دلیل این ویژگی ها طراحی پروتکل های مسیریابی جدید برای FANETها بسیار دشوار است. در مطالعه پژوهش های علمی مربوط به FANETها، انواع پروتکل های شبکه ادهاک سنتی برای FANETها برای ایجاد ارتباطی کارآمد و قوی بین پهپادها پیشنهاد و آزمایش شده اند. در این زمینه، مسیریابی مبتنی بر توپولوژی مهم ترین رویکرد برای حل مسائل مسیریابی در FANETها محسوب می شود. بنابراین در این مقاله ما به طور خاص بر روی پروتکل های مسیریابی مبتنی بر توپولوژی با هدف بهبود کارایی شبکه از نظر توان عملیاتی، تاخیر انتها به انتها و بار شبکه تمرکز می کنیم. ما مروری مختصر بر مهم ترین پروتکل های مسیریابی مبتنی بر توپولوژی در زمینه FANETها ارائه می دهیم. ویژگی های کاری آن ها را برای تبادل اطلاعات همراه با مزایا و معایب هر پروتکل ارائه می دهیم. علاوه بر این تجزیه و تحلیل شبیه سازی برخی از پروتکل های مسیریابی مبتنی بر توپولوژی نیز از نظر تاخیر انتها به انتها، توان عملیاتی و بار شبکه با استفاده از شبیه ساز ابزارهای مهندسی شبکه بهینه شده (OPNET) ارزیابی می شود. علاوه بر این این کار می تواند به عنوان منبعی مرجع برای محققان و مهندسان شبکه که به دنبال پژوهش های علمی مرتبط با مسیریابی در FANETها هستند، مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پهپادها ، FANETها ، پروتکل های مسیریابی ، OPNET