مطالعه مروری بر راهکارها و روش های متعارف و نوین فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی حذف میکروپلاستیک ها از پساب

میکروپلاستیک ها به عنوان آلاینده های نوظهور و با دوام تهدیدی جدی برای اکوسیستم های آبی و سلامت انسان محسوب می شوند و ورود آن ها عمدتا از طریق فاضلاب های شهری و صنعتی اتفاق می افتد. این مقاله مروری به ارزیابی جامع و تحلیل انتقادی روش های مختلف، فیزیکی شیمیایی و بیولوژیکی مورد استفاده برای حذف میکروپلاستیک ها از پساب می پردازد. روش های متعارف تصفیه مانند ته نشینی، شناورسازی اگرچه در حذف بخشی از ذرات درشت تر موثرند اما در حذف ذرات ریز و الیاف میکروپلاستیک کارایی محدودی دارند. در مقابل فناوری های پیشرفته تر از جمله فیلتراسیون غشایی مانند اولترافیلتراسیون و نانوفیلتراسیون، فرآیندهای پیشرفته اکسیداسیون مانند فوتوکاتالیست، روش های جذبی با استفاده از جاذب های نوین مانند هیدروژل ها و روش های زیست محور با استفاده از باکتری ها، قارچ ها یا آنزیم ها دورنمایی امیدوارکننده تر را نشان داده اند و قابلیت حذف بالاتری را ارائه می دهند. این مرور، بر مقایسه سازوکارها، کارایی و محدودیت های هر روش و چالش های کلیدی آن ها می پردازد. در نهایت مقاله بر این نکته تاکید می کند که هیچ راه حل واحدی به تنهایی کافی نیست و یک رویکرد ترکیبی و چندمرحله ای همراه با بهبود طراحی تصفیه خانه های مرکزی و توسعه فناوری های مقرون به صرفه و پایدار کلید کاهش موثر بار آلودگی میکروپلاستیکی ورودی به محیط های آبی است.

کلیدواژه ها:

میکروپلاستیک ، تصفیه پساب ، فناوری های حذف ، فیلتراسیون غشایی ، انعقاد الکتریکی ، جذب سطحی ، روش های زیستی ، رویکرد ترکیبی