اثر بخشی گروه های حمایتی بر تاب آوری و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان سینه

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی گروه های حمایتی بر تاب آوری و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان سینه تحت درمان در مراکز درمانی مشهد صورت گرفته است. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه پژوهش حاضر را تمامی زنان مبتلا به سرطان سینه در رده سنی ۲۵ تا ۵۰ سال تشکیل دادند. این افراد دارای پرونده پزشکی در دو بیمارستان امام رضا (ع) و بیمارستان رضوی به تعداد ۹۳ پرونده بودند. از این زنان و بر اساس نمره دهی پرسشنامه و از آن هایی که کمترین نمره را دریافت کرده بودند، ۳۰ نفر انتخاب و به صورت در دسترس در دو گروه ۱۵ نفره کنترل و آزمایش تقسیم بندی شدند. بر گروه آزمایش پروتکل گروه درمانی به صورت ۵ جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد؛ گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. بعد از اجرای پروتکل نیز پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه کیفیت زندگی والتون (۱۹۷۳) بین هر دو گروه مجدد پخش شد و سپس مقایسه بین دو گروه صورت گرفت. نتایج نشان داد که آموزش گروه های حمایتی بر تاب آوری زنان مبتلا به سرطان سینه تحت درمان در مراکز درمانی مشهد تاثیر مثبت دارد. این تاثیرگذاری به مقدار ۵۴.۴ درصد می باشد و همچنین گروه های حمایتی بر کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان سینه تحت درمان در مراکز درمانی مشهد تاثیر مثبت دارد. این تاثیرگذاری به میزان ۴۴ درصد می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت گروه های حمایتی بر تاب آوری و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان سینه تحت درمان در مراکز درمانی مشهد تاثیرگذار است و این تاثیر مستقیم و مثبت می باشد.

کلیدواژه ها:

سرطان سینه ، مرکز درمانی مشهد ، تاب آوری ، کیفیت زندگی