پیش بینی تعهد زناشویی بر اساس هوش هیجانی با میانجی گری راهبردهای تنظیم هیجانی در زنان متاهل

تعهد زناشویی از مهمترین شاخص های پایداری زناشویی به شمار می رود. هدف پژوهش حاضر پیش بینی تعهد زناشویی بر اساس هوش هیجانی با میانجی گری راهبردهای تنظیم هیجانی در زنان متاهل بود. طرح پژوهش توصیفی همبستگی و جامعه آماری شامل زنان متاهل ۲۵ تا ۴۵ سال ساکن قم در پاییز ۱۴۰۳ بود. از میان آنان ۳۵۰ نفر به روش در دسترس از مراکز سلامت، خانه های بهداشت، فرهنگ سراها و کتابخانه ها انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه تعهد زناشویی آدامز و جونز (۱۹۹۷)، پرسشنامه تنظیم هیجانی گراس و جان (۲۰۰۳) (ERQ) و پرسشنامه هوش هیجانی برادبری و گریوز (۲۰۰۵) (EIQ) بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS ۲۸ و Amos ۲۴ و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است (CFI=۰/۹۴۲، RMSEA=۰/۰۵۹، df=۷۶). هوش هیجانی (۰/۵۲۳) و راهبرد ارزیابی مجدد (۰/۴۹۱) اثر مستقیم مثبت و راهبرد سرکوبی (۰/۳۶۳--B)، اثر مستقیم منفی بر تعهد زناشویی داشتند (p>۰/۰۰۱). همچنین هوش هیجانی بر سرکوبی (۰/۲۱۸) اثر مستقیم منفی و بر ارزیابی مجدد (۰/۵۴۴) اثر مستقیم مثبت داشت (p>۰/۰۰۱). اثر غیرمستقیم هوش هیجانی بر تعهد زناشویی از طریق میانجی گری ارزیابی مجدد (۰/۳۴۷) و سرکوبی (۰/۱۳۹) نیز معنادار بود (p>۰/۰۵). بنابراین می توان نتیجه گرفت که تعهد زناشویی بر اساس هوش هیجانی با میانجی گری راهبردهای تنظیم هیجانی (ارزیابی مجدد و سرکوبی) در زنان متاهل قابل پیش بینی است. بنابراین ارتقای هوش هیجانی و آموزش راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان به ویژه ارزیابی مجدد شناختی می تواند گامی موثر در جهت تحکیم خانواده و پیشگیری از بی ثباتی زناشویی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تنظیم هیجانی ، تعهد زناشویی