اثربخشی درمان گروهی معنا محور بر کاهش علائم سوگ در زنان با نشانگان سوگ ناشی از قطع عضو مبتلا به سرطان

بررسی بیماری سرطان و درمان های تهاجمی آن نظیر قطع عضو شوک های روانی عمیقی را به بیماران تحمیل می کند که اغلب به شکل نشانگان سوگ پیچیده تظاهر می یابد. با توجه به نقش معنابابی در مواجهه با بحران های وجودی این پژوهش با هدف اثربخشی درمان گروهی معنا محور بر کاهش علائم سوگ در زنان مبتلا به سرطان که دچار قطع عضو شده اند، انجام شد. این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان مبتلا به سرطان دارای تجربه قطع عضو در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۶ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۸ نفر جایگزین شدند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله معنا محوری گروهی بر اساس پروتکل بریتبارت ۲۰۱۵ را دریافت کرد. ابزار پژوهش پرسشنامه سوگ پیچیده پریگرسون ۱۹۹۵ بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون میانگین نمرات علائم سوگ در مرحله پس آزمون بین دو گروه تفاوت معناداری دارد (۰.۰۵>P). مداخله معنا محور توانست به طور معناداری باعث کاهش دردهای روانی ناشی از فقدان عضو و بهبود پذیرش واقعیت در گروه آزمایش شود. بر اساس یافته ها، درمان معنا محور با بازتعریف رنج و تمرکز بر ظرفیت های باقی مانده انسانی در کاهش آلام روانی زنان آسیب دیده موثر است. پیشنهاد می شود این رویکرد در مراکز بازتوانی و آنکولوژی برای حمایت از هویت روانی بیماران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان معنا محور ، علائم سوگ ، قطع عضو ، سرطان ، سلامت روان زنان