رابطه حساسیت به طرد با کیفیت زندگی و نقش میانجی تنظیم هیجان در نوجوانان

دوره نوجوانی با افزایش حساسیت به نشانه های طرد اجتماعی همراه است که می تواند پیامدهای منفی بر سلامت روان به دنبال داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین حساسیت به طرد و کیفیت زندگی در نوجوانان با تاکید بر نقش میانجی تنظیم هیجان بود. این مطالعه با رویکرد همبستگی و تحلیل میانجیگری بر روی ۳۰۰ نوجوان (۱۵۰ دختر، ۱۵۰ پسر) ۱۵ تا ۱۸ ساله انجام شد. ابزارها شامل پرسشنامه حساسیت به طرد دونی و فلدمن (۱۹۹۶)، پرسشنامه کیفیت زندگی ویر و همکاران (۱۹۹۶) و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و Amos نسخه ۲۴ و به روش همبستگی پیرسون و تحلیل بوت استرپ با ۵۰۰۰ نمونه بررسی شد. نتایج نشان داد حساسیت به طرد با کیفیت زندگی رابطه منفی و معنادار دارد. همچنین حساسیت به طرد با کاهش ارزیابی مجدد شناختی و افزایش سرکوب هیجان همراه بود. ارزیابی مجدد شناختی پیش بین کننده مثبت کیفیت زندگی و سرکوب هیجان پیش بین کننده منفی آن بود. یافته های میانجیگری نشان داد هر دو راهبرد ارزیابی مجدد اثر غیرمستقیم برابر با -۰.۱۹۷۶ و سرکوب هیجان اثر غیرمستقیم برابر با -۰.۰۶۳۸ نقش میانجی جزئی معناداری دارند. اثر مستقیم حساسیت به طرد بر کیفیت زندگی نیز معنادار باقی ماند. به طور کلی، نوجوانان با حساسیت بیشتر به طرد از راهبردهای ناکارآمد تنظیم هیجان استفاده کرده و کیفیت زندگی پایین تری تجربه می کنند. این یافته ها بر ضرورت آموزش مهارت های تنظیم هیجان در برنامه های روانشناختی مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

حساسیت به طرد ، کیفیت زندگی ، تنظیم هیجان ، ارزیابی مجدد شناختی ، سرکوب هیجان